Οι σημαίες ανεμίζουν πάλι στον Τακτακαλά

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Τα θυμάμαι όλα σαν να είναι τώρα. Κάπου 27 – 28 χρόνια πριν. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στα πρώτα μου βήματα ως αθλητικός συντάκτης στον «Φ». Δόκιμος τότε, να κάνω αρχή στο ρεπορτάζ ομάδων με τον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Προπονητής της ομάδας, τότε, ο αείμνηστος Πάνος Μάρκοβιτς!

Ανυπόμονος και διψασμένος για δράση καθώς ήμουν, μια και δυο μια μέρα πάω στον Προμαχώνα (κάτω από το «ΟΧΙ») για να συστηθώ και να κάνω ένα από τα πρώτα μου ρεπορτάζ. Με το που μπαίνω στο γήπεδο, ακούω μια φωνή να μου λέει «Εσύ ποιος είσαι; Πού πας;» Με το που γύρισα, είδα τη φιγούρα του Ελλαδίτη τεχνικού να με κοιτά έτοιμος να με «διαολοστείλει». Ψάρωσα!

CYTAVISION - Live Sports

Συστήθηκα και όταν άκουσε από τον «Φιλελεύθερο» (γιατί προφανώς το όνομά μου δεν του έλεγε τίποτα απολύτως), με ρώτησε: «Με τον φίλο μου τον Παναγιώτη είσαι;». Αμέσως αναθάρρησα, είπα «ναι», αφού κατάλαβα ότι εννοούσε τον Πανίκο τον Τίτα. Αυτή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον Πάνο Μάρκοβιτς, με τον οποίο κατόπιν γίναμε πολύ καλοί φίλοι -όπως έκανε και με πολλούς άλλους συναδέλφους- και μια από τις πρώτες μου επαφές με το ρεπορτάζ Ολυμπιακού.

Στο ρεπορτάζ των μαυροπράσινων έμεινα ένα-δυο χρόνια και έκανα γνωριμίες και καλές φιλίες με παράγοντες (τον Λέανδρο Παπαφιλίπου, τον Ανδρέα Καρκώτη) και ποδοσφαιριστές (τον Δημήτρη Ασσιώτη, τον Μαυρή) από την ομάδα. Από τότε η ομάδα του Τακτακαλά είχε τα σκαμπανεβάσματά της και από τότε μιαν την άλλη το πάλευε να μείνει μακριά από τις περιπέτειες. Μέχρι σήμερα, για την ακρίβεια μέχρι χθες, που πήρε και πάλι το εισιτήριο ανόδου για τη μεγάλη κατηγορία.

Σχεδόν μια ζωή τον τρώει το σαράκι να ξαναγίνει η ομάδα-φόβητρο του παρελθόντος (το ’60 και του ’70), πλην όμως ποτέ δεν τα κατάφερε. Μόνο μερικές εκλάμψεις είχε, όπως την περίοδο 2001, όταν τερμάτισε στη 2η θέση, πίσω από την Ομόνοια, και πήρε μέρος στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Μιαν ομάδα που είχε δημιουργήσει ο Ρόνι Γουίλαν και την έκανε όχι απλά υπολογίσιμη, αλλά  που σου άρεσε να τη βλέπεις να παίζει ποδόσφαιρο.

Μετά όμως η «μαγιά» χάλασε και ο Ολυμπιακός έγινε και πάλι (περίπου) μια ομάδα της σειράς. Ανέκαθεν, παλιοί και νέοι παρακολουθούν την ομάδα του Τακτακαλά, καθώς εκτός από ιστορικός και παραδοσιακός σύλλογος, είναι ομάδα που πάντα είχε συμπάθειες. Νάσου την λοιπόν πάλι να επιστρέφει, μετά από τέσσερα χρόνια μακριά από τους «μεγάλους».

Τέσσερα χρόνια είναι πολλά, πάρα πολλά για μιαν ομάδα όπως ο Ολυμπιακός. «Κάλλιο αργά παρά ποτέ», που λέει και η γνωστή λαϊκή μας ρήση. Ο Ολυμπιακός είναι εδώ και όπως δηλώνουν παράγοντες, ποδοσφαιριστές και φίλοι της ομάδας, επέστρεψε για να μείνει. Οψόμεθα.